سرم را بر رو قلبش گذاشتم.

کمی تندتر از همیشه میزد. انگار اضطراب داشت و از چیزی می ترسید.

به چشمانش نگاه کردم اضطراب نبود.... شوق بود...

لبخندی زدم و دوباره سرم را بر روی سینه اش گذاشتم...

صدای قلبش همه چیز را فاش کرد....

حال قلب من نیز سالهاست با همان ضربان می تپد.... با همان ریتم ....با همان شوق...

عشق نوشت

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم...

تو گنجهای خدا را به زیرپا داری سر از کرم به تهیدستها فرو داری شب و ستاره و مه، نخل و چاه میگویند که شب گذشت علی جان هنوز بیداری؟ گهی به تخت خلافت گهی کنار مریض زمامدار وجودی تو یا پرستاری؟ برای غارت خلخال یک یهودیه فراز منبر پیغمبر اشک می باری رعیت تو به جان تو میدهد آزار به جرم اینکه تو یک مور را نیازاری قیام و عدل و مروت شود تماشایی دمی که پای به بازار کوفه بگذاری مقام و مرتبهات را نهادهای به زمین که مشک آب زنی را به دوش برداری شرافت و شرف و عدل از شرافت توست چهارسال عدالت فقط خلافت توست رسول خواست تو تنها برادرش باش

دنیا دنیای عجیبیه...

آدمای عجیبی توش پیدا می شن..

هنوز نتونستم این آدما رو هضم کنم....

کاش می گفتن فازشون دقیقا چیه!!!!!

توی ذهن یه سطل آشغالی هست که هر از چندگاهی بعضی آدما رو می اندازی توش...

هر از چند گاهی از بغل این سطل آشغالی رد میشی و بعضی آدما رو که می بینی میگی هنوز اون تویی؟؟؟

اینقدم برات مهم نیست که رد میشی میری حتی وای نمیستی زیر و روش کنی...

هنوز هم که هنوزه من خادم هیئت فاطمیون هستم..

من هنوزم زائر کهف الشهدا هستم..

بعد منزل نبود در سفر روحانی

تلگرام و واتس آپ و وایبر ولاین و این جور چیزا رو دوست ندارم همه اش تصنعی و مسخره است خوبه آدم یه جای دنجی داشته باشه برای دل خودش بشینه حسابی فکر کنه اینجور جاها فضایی برای فک کردن به آدم نمیدن... خوبه که ته همه این فکر کردنا بشه: هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش... عشق نوشت: پیراهنم پیراهنت را دوست دارد پیراهنم عطر تنت را دوست دارد...

نشستن یه گوشه دنج و یه لیوان چای هل با یه قند گوشه لپ که طعم گس چای رو به شیرینی تبدیل کنه و نشستن توی ایوان دل و دفتر اشعار ورق زدن و تپیدن قلب با مرور هر خاطره و نشستن روی زمینی که سفره ی دلت شده و آروم با سر انگشتا لمسش می کنی و خطوطی دایره وار روش حک می کنی و با خودت میگی دنیا می چرخه..و ایستادن به راهی که آدم رو به اصلش وصل می کنه ... به ابدیت به بی نهایت... رفتن به راهی که باید بری.... عشق نوشت اونی که باید بره حکما رفتنیه یا علی مددی

بزرگترین مشکل آدما زندگی کردن بدون محبته

یاد گرفتن که فقط با ظاهر آدما زندگی کنن

یاد نگرفتن از قلبشون خبردار بشن...

نمی دونم اسمشو باید غرور گذاشت یا نه

ولی زندگی با غرور مزخرف ترین نوع زندگیه...

عشق نوشت

هواخواه توأم جانا و می دانم که می دانی

که هم ناگفته می دانی و هم ننوشته می خوانی....

ان شاءالله اگه خدا بخواد میخوام فصل جدیدی آغاز کنم

.

.

.

.

.

یا حیدر مددی...